Vliegtuig gemist

Samen met Michelle, een fantastische meid uit Amerika die ik had leren kennen omdat ze de ex-vriendin was van één van mijn bandgenoten, waar ik desondanks erg goed bevriend mee wist te blijven, miste ik eens het vliegtuig. Haar vliegtuig, om precies te zijn. Het was in Parijs, waarbij zij weer terug naar Amerika zou vliegen, aangezien ik onze relatie in Parijs beëindigd had omdat ik niet meer verliefd was. Ja, het uitmaken in de stad der Liefde, hoe romantisch.

We gingen de laatste dag 's ochtends onze eigen weg – en liepen elkaar 's middags prompt tegen het lijf bij dezelfde deuropening van dus dezelfde metro in hetzelfde metrostation, ik naar buiten, zij naar binnen. Aan díe kansberekening ga ik maar niet eens beginnen.

Het was de laatste dag, ik zou haar met de trein afzetten op het vliegveld. We deden alles als vanouds op ons gemak en het had goed kunnen gaan. Ware het niet dat onze trein vertraging opliep. Waardoor we Michelle haar vlucht op vijf minuten na hebben gemist. Dus zij in paniek en ik moest omschakelen omdat Michelle nu ineens toch wél met mij mee terug zou reizen naar Nederland. Alwaar ze onderdak vond bij de jongens van mijn band, want vier van de zeven bandleden woonden bij elkaar in één studentenhuis op de Stationsweg, waar ik kind aan huis was en waar Michelle nu kon crashen.

Om vervolgens verliefd te worden op het derde bandlid van onze groep, de bassist! Want toen ik Michelle en hem weer zag nadat ik zelf een week op vakantie was geweest naar Portugal met mijn ouders, bekenden ze in de hoop dat ik niet boos zou worden, dat ze gek op elkaar waren geworden. En zelfs al hadden gezoend. Ik was juist alleen maar blij voor ze en zo vormden wij als band een uitzondering op de gouden regel dat je als groep mannelijke muzikanten, vrouwen maar beter ver uit de buurt kunt houden want dat geeft alleen maar onderlinge ellende.

Nou je raadt nooit wat er gebeurt: de relatie liep supergoed en binnen een jaar is onze bassist met Michelle mee gegaan en dus geëmigreerd naar Amerika, waar zij twee zoons kregen. Wat dus niet zou zijn gebeurd, als wij haar vlucht niet hadden gemist. Nu blijft toch een bijzondere vraag in mijn achterhoofd malen: was het gewoon toeval of noem je zoiets het lot? Ik ben niet gelovig opgevoed dus zoiets klinkt al best snel zot, zo van met voorbedachte rade, zo van 'het moest zo zijn'. Maar je gaat het bijna denken. Maar als het toeval bestaat, dan is dat – zoals een andere ex-vriendin van me ooit zei – wel héél toevallig.